Yaralı çocukluktan şefkatli babalığa..

 Bebeğim daha birkaç aylık, kollarımda masum masum nefes alıyor. Ona bakarken içimde tarif edemediğim bir dalgalanma oluyor. Ama aynı zamanda öyle bir yerime dokunuyor ki bu babalık… Babamı kaybettim ben. O, Eminevim’in kurucusuydu, dışarıda büyük işler başaran, adı herkesçe bilinen bir adamdı. Ama evde… Evde çok sinirli, öfkesiyle hepimizi sindiren bir babaydı.

Şimdi bu küçücük bebek kollarımdayken fark ediyorum ki; ben yalnızca babalık yapmıyorum. Ben aynı zamanda, o sert adamın karşısında sinip kalan, korktuğunda sesini çıkaramayan o küçük çocuğa bakıyorum içeriden.

Bebeğim ağladığında, bazen içimden bir yerlerin irkildiğini hissediyorum. O an sadece onun ağlamasına değil, vaktiyle evde ses yükseldiğinde korkudan ne yapacağını bilemeyen kendi çocukluğuma da sarılıyorum aslında. Bebeğime sakin sesle yaklaşmaya çalıştığımda, yıllar önce bana da öyle konuşulmasını ne çok beklediğimi fark ediyorum. "Ben buradayım, korkma" derken o cümleyi biraz da kendime söylüyorum sanki.

İnsan babasıyla olan yaralarını en çok kendi baba olduğunda anlıyormuş. Babamın o sertliğini, öfkesini hatırlıyorum da; şimdi kendi evladıma baktığımda o öfkeye yer olmadığını, olmaması gerektiğini daha iyi anlıyorum. O, belki dışarıda devasa bir sistem kurdu ama evdeki o buz gibi, gergin havayı dağıtmak bana düştü. Ben yavruma başka türlü bir baba olmak istiyorum. Öyle korkuyla, sinirle değil; güvenle, sarılarak, dinleyerek büyüteyim onu istiyorum.

Bazen bebeğime bakıp içimden şöyle diyorum: "Güvendesin. Ben buradayım." Ama o an içimdeki o küçük çocuk da aynı cümleyi duymak için ellerini uzatıyor sanki. Belki de asıl iyileşme bu; onu büyütürken, kendi içimdeki o yaralı çocuğu da şefkatle kucaklayabilmek.